करंगळीच्या दुखण्याला मी केलेला स्पर्श
मला कोण एक देऊन गेला हर्ष!
वाटले नाही ....पटले नाही...नाही नुसता तर्क
माझ्या मनाने काढलेला निष्कर्ष
आपल्या भेटण्याला झालीत कित्येक वर्ष!
Friday, May 30, 2014
सुखाची हार....
डोळे बंद केले कि ........
तू समोर दिसतेस....
तू समोर दिसतेस....
काहीच कारण नसते...
तू खळखळून हसतेस.....
तू खळखळून हसतेस.....
कसे जमते तुला?
दुखाच्या डोहात सुखाचे फवारे उडवायला?
कि हा सगळा फार्स! मला दाखवायला........
बघ मी किती सुखी आहे....
सुखी झाले म्हणून सुखी होण्यात
काही बळ फार नसते....
काही बळ फार नसते....
तुझ्या हसण्यातल्या कारुण्यात
मला कुठे तरी सुखाची हार दिसते....
मला कुठे तरी सुखाची हार दिसते....
प्रेमाची घट्ट वीण .........
हात हातात घेतला तेव्हाचा तुझा श्वास
थांबलेला मला जाणवत होता
आपल्याला एकमेकांचा सहवास
लाभलेला मनाला मानवत होता
हळूच फिरलेला माझा केसातून हात
तुला माहित हि नव्हता...........
हळूच र्हदयाच्या कोंदणात घातलेला हात
तुला माहित हि नव्हता ..........
बोलतानाची चोरून माझ्यावर पडलेली नजर
बरेच काही करत होती
चकुन घडलेली नजरानजर
मनात प्रेमाचा गजर करत होती
तुझ्या नकळत तुला मी पाहत होतो
तुझा उजळलेला चेहरा मला तेजस्वी वाटला
परत परत तुझ्या प्रेमात वाहत होतो
वाटले होते आपल्या प्रेमाचा झरा मागेच आटला
हात ठेवलेला हातावर
तसाच राहावा सारखे वाटत होते
जाताना सोडलेला तुझा पदर
मनाला खूप पोरके वाटत होते
इतकी का आपल्या प्रेमाची घट्ट वीण होती
जी वर्षानुवर्षाच्या विरहाने सशक्त घडून गेली
इतकी का आपल्या विरहाची भिंत क्षीण होती
जी कित्येक वर्षाच्या भेटीनंतर पडून गेली
अशावेळी वाटते आपण परत एकत्र यावे
प्रेमाच्या धुंदीत वाहून जावे
असेच हे कायम सत्र जावे
कायमचे एकमेकांचे राहून जावे
-----------------------------------------------आदिवीज ---
माझा भूतकाळ........
माझा भूतकाळ आ वासून माझ्या समोर आला
जीव आनंदला इथ पासून तिथ पावसातला मोर झाला
पण.........
मी भेटतोय तू बोलावलेस म्हणून.....
मी काही क्षणासाठी आहे तुझ्या सोबत....
परत मला भेटायचे नाही.... बोलायचे नाही....
आपण होतो कधी एकमेकांचे ते विसरायचे...
सरलेल्या आठवणीना गोल घालायचे....
केलेल्या प्रेमाला खोल विहिरीत बुडवायचे....
मी मनात म्हणालो...इतकेच सांगायचे तर आलासच कशाला?
तो बोलला....
तुला सांगायच्या होत्या .....तू नसतानाच्या सरलेल्या रात्री....
सांगायचा होता तुला ........टाहो फोडून देवाला घातलेला धावा.....
विचारायचे होते देवाला......तोडायचेच होते नाते तर कशाला जोडलेस...
ठेवायच्या होत्या समोर....जागून काढलेल्या रात्री ......
उलगडायचे होते तुझ्यासमोर.....तेव्हाचे भरकटलेले मन......
काय सांगू तुला..... सावरायला खूप वेळ लागला....
विचारात वाहून गेलेला..... तो भरभरून बोलत होता.......
मी ऐकत होतो त्याला मनापासून ....बघत होतो त्याला मन भरून...
माहित नव्हते परत कधी तो भेटेल...कि भेटणारच नाही.....
तो १५ मिनिटांसाठी आला.....१ तास थांबला
चार वेळा उठला....जाण्यासाठी .....
मी म्हणालो म्हणून थांबला!
कि त्याचा पाय पण निघत नव्हता?
अडखळत पाय ओढत तो माझ्या बरोबर उठला
चाललो सात पावले बरोबर....सप्तपदी म्हणावी का त्याला...शेवटची?
-----------------------------------------------आदिवीज ---
Friday, March 21, 2014
........खुळी........
नववारी खणाची चोळी तू .....
गोड गोड ऊसाची मोळी तू....
गुळाच्या पुरणाची पोळी तू....
लेमनची आंबट गोड गोळी तू....
गंगेच्या प्रवाहातील सोवळी तू....
गुलाबाची कळी कोवळी तू....
गालावर खुदकणारी खळी तू ......
वाईट विचारांना अग्नी देणारी होळी तू...
जुन्या आठवणीतील मटणाची नळी तू....
गुलाबाची कळी कोवळी तू....
गालावर खुदकणारी खळी तू ......
वाईट विचारांना अग्नी देणारी होळी तू...
माझ्यासारखीच जगावेगळी खुळी तू....
......आदिवीज
Monday, February 24, 2014
पुन्हा पाऊस....
पाऊस.….
तुझ्या मनातून ओसंडताना पाहिलेला……
पाऊस.….
तुझ्या नयनातून सांडताना पाहिलेला……
पाऊस.….
तुझ्या गालावरून ओथंबताना पाहिलेला.…
पाऊस.….
तुझ्या ओल्या अंगाला झोंबताना पाहिलेला …….
पाऊस.….
तुझ्या भिजल्या पदरातून पीळताना पाहिलेला.……
पाऊस.….
तुझ्या केसातून थेंबाना माळताना पाहिलेला.……
पाऊस.….
तुझ्या चिंब अंगावर लाजताना पाहिलेला.….
पाऊस.…. या आवी'ट गोड आठवणीत मी मला भिजताना पाहिलेला ….
आदिविज.……
पाऊस …....
पाऊस …
शंकराच्या पिंडीवर
थेंब थेंब होऊन पडताना पाहिलेला….
पाऊस …
तुका ज्ञानाच्या दिंडीवर
वारकऱ्यांच्या श्रद्धेत वाहताना पाहिलेला…
पाऊस …
बाजीप्रभूंच्या पराक्रमी रक्ताला पावनखिंडीवर
सांडताना पाहिलेला ….
पाऊस …
खट्याळ कान्हाच्या नाठाळ करामतीना दहीहंडीवर
खेळताना पाहिलेला ….
पाऊस …
गांधीच्या सत्याच्या आग्रहाला दांडीवर
मीठ चाखताना पाहिलेला ….
पाऊस …
कर्णाच्या संयमाची परीक्षा मांडीवर
जळूने रक्त पिताना पाहिलेला ….
पाऊस …
शेतकऱ्यांच्या मुंडीवर
कर्जाच्या फासाला लटकताना पाहिलेला ……
पाऊस …
नराधमांच्या झुंडीवर
अबलेवरचा अत्याचार सोसताना पाहिलेला ….
पाऊस …
ऊसाच्या कांडीवर
शेतकऱ्यांच्या स्वप्नांना साखर सम्राटांनी भंगताना पहिलेला …।
पाऊस …
माझ्या मनाला ह्या यातना खंडीभर
झोंबताना पाहिलेला ….
आदिवीज ……।
Monday, May 13, 2013
प्रणयराधिनी
पौर्णिमेच्या चंद्राचा मुखावर प्रकाश
तिच्या प्रेमाचे माझ्याभोवती पाश
तिचे केस उरोजावर विराजमान
मीच फक्त त्या सौंदर्याचा यजमान
निळ्याशार वस्त्रातली नीलपरी
जांभूळ पिकले नखांवरी
पापण्यांचा पदर झुकलेला खाली
गालावर पसरलेली लाजेची लाली
गुलपाकळ्या विलसलेल्या ओठांवरी
काळाभोर मस्कारा नेत्रांच्या काठावरी
स्पर्शाच्या जादूने चेहरा गोरा मोरा
माझ्या चंद्राच्या न डागाचा मलाच तोरा
चेहरा लाल लाजून चूर
झाकला चेहरा मिलनास पूर
प्रणयास आतूर ती प्रणयराधिनी
मनवण्यास कातर मी मनोमनी
अशा सांजवेळी भेट अशी झाली
मनाची तनाशी कशी थेट झाली
Saturday, April 6, 2013
स्पर्श हातांचा............
तुझ्या हातातला माझा आश्वासक हात
तुला विश्वास सबळ देऊन गेला
तुझ्या मुखावरून फिरलेला माझा हात
तुला आणखीनच जवळ घेऊन गेला
तुझ्या केसातून माझा फिरलेला हात
तुझ्या मनाला मोहरून गेला
तुला बाहुपाशात ओढलेला माझा हात
तुझ्या तनाला शहारून गेला
माझ्या केसातून तूझा फिरलेला प्रेमळ हात
माझ्या प्रेमात पतित पावन होऊन गेला
तुझ्या सिंहकटी कंबरेवर ठेवलेला माझा हात
प्रेमाने भिजलेला श्रावण होऊन गेला
माझ्या मुखावरून तूझा फिरलेला हात
माझ्या मनाभोवती फेर धरून गेला
माझ्या बाहुपाशात तुझा विसावलेला हात
तुझ्या विश्वासाची पावती हेर देऊन गेला
एकमेकांच्या हाताच्या स्पर्शांनी
आपली जवळ येण्याची मनमोकळी वाट झाली
आपल्या जीवनात कित्येक वर्षांनी
परमोच्च सुखाच्या सुरुवातीची सोनसळी पहाट झाली
सौंदर्याची राणी
गाल गोबरे
शहाळ्याचे खोबरे
जीवनी जीवघेणी
ओळख देखणी
नेत्र काळेशार
मन वेडे ठार
नाक सरळ
मना भुरळ
ओठ चंद्रकोर
वेड पोर
केस काळेभोर
जीवाला घोर
कपाळ रेखीव
टाके आखीव
उरोजाचा उभार
नेत्र आरपार
काया मदनी
सौंदर्याची राणी
Monday, April 1, 2013
परी
तू .......................
हवी हवीशी वाटणारी वार् याची झुळूक
पहिल्याच पावसाची पहिलीच चळक
पहिल्या पावसानंतरचा मृद् गंध
दिवाळीच्या अभ्यंगानंतरचा सुवास मंद
पहाटे पडलेला प्राजक्ताचा सडा
भर उनातला पाण्याचा तृप्त घडा
समिश्र भावनांनी गात्रात होणारी खलबली
पायांना संथ पाण्यात होणारी गुदगुली
केसाच्या बटेतून ओठांवर स्थिरावलेला पावसाचा थेंब
न बोलताच होणारी ओठांची बडबड पावसात चिंब
नवजात बालकावर पडलेले सोनेरी किरण
वाळलेल्या जखमेचे मनात राहिलेले रक्तेरी व्रण
घामेजलेल्या उनातली वटवृक्षाची सावली
लक्ष्मीच्या रुपाने रस्त्यात मिळालेली पावली
मनाच्या कोन्यात कायमचा वास केलेली जशी नवी नवरी
माझ्या नवसाला पावलेली आणि मनाला घावलेली परी
Wednesday, March 27, 2013
साद
मंद वाऱ्याच्या झुळूकेने
शरीरावर मोरपीस फिरवावे तशी शहरालीस
कळतच न कळत घडते च्या ओळीत
जणू साताजन्माच्या ओळखीच्या आनंदाने
मोहरलीस
कधी कधी आपण काय बोललो
या पेक्षा फक्त बोललो हे पण खूप असते
मग अचानक विचारलेल्या प्रश्नांनंतर
शून्यात असणे हे कशाला लसते?
मनात दुसरेच वादळ चालू असते
मनातल्या भावनांना आपण ओलवत असतो
हृदयाची कळ दाबणे चालू असते
मनाचे ओठांवर न यायला मनालाच भुलवत असतो
असा मनाशी पाठशिवणीचा खेळ खेळत असतो
समाजाच्या संहिताना झेलत झेलत मनाविरुद्ध मनालाच
पोळत बसतो
कधी कधी आपल्याला हवी असणारी दोरी तीव्रतेने ओढावीशी
वाटते
त्याच वेळी समाजाच्या संस्काराची तिजोरी आर्ततेने
फोडाविशी वाटते
समाजाने समाजासाठीच्या केलेल्या नियमाना अपवाद
हवा
माहित आहे याला खतपाणी घातले तर सुरु होईल वाद
नवा
हे समाजाचे अस्तित्व झुगारणे नाही
समाजाच्या तत्वावर बंडखोरीची तलवार उगारणे नाही
अपवादाला अपवाद म्हणूनच बघा
त्यालाही त्याची स्वतःची आहे जागा
आपण हा अपवाद आहे हे तुला माहित आहे
तुला माझी साद माझ्या सहित आहे
परत फुलराणी
तुला माहित आहे मी आज
बालकवींची फुलराणी परत फूलताना पाहिली
मनाची ओंजळ प्रेमाचा साज
तिला हवीहवीशी झुळूक झुलताना पाहिली
फुलपाखरांची गुंजारव मुंग्यांचे बिळ मातीतले
पाहताना पाहिली
अनवाणी पावले सागराच्या रेतीतले
जाताना पाहिली
अंतरीच्या दुखाला अंतकरणात
ठेवताना पाहिली
कधी कधी त्याना नकळत नेत्रात
वाहताना पाहिली
गतकाळातील वेदनांना
साहताना पाहिली
सद्यकाळातील रुदनाना
भोवताना पाहिली
तिच्या मनातले ओठावर
आणताना पाहिली
माझ्या मनातले माठावर
सांडताना पाहिली
बरेच काही बोलूनही
न बोलताना पाहिली
बरेच काही सलूनही
मन डोलताना पाहिली
बोलता बोलता न बोलूनही
मला काहीतरी सांगताना पाहिली
त्यामुळेच कि काय न लिहूनही
मी तिच्यावर कविता लिहिताना वाहिली
Monday, March 11, 2013
पर्याय
जीवनात बऱ्याचदा येते अशी वेळ
दोन पर्यायामध्ये
एकावर येताना होतो विचारांचा खेळ
मनाची होते उगीचच घालमेल
निर्णयापेक्षा बाकीच
विचारांची रेलेचेल
काय करावे हे न
सुचले कि काय करावे बरे?
मनाच्या या दोन
दगडावर पाय ठेवण्याला काय म्हणावे बरे?
टक्केवारी ठरवून होत
असते तर किती झाले असते छान?
हि गोष्टच अवघड भारी;
जे ठरवू ते होईलच ह्याचे नसते भान
निर्णय मनाने
घ्यायचा कि बुद्धीने नाही कळत
पुढच्या पुढे पाहू
ह्या विचाराला पण गती नाही मिळत
कधी कधी वाटते
अशिक्षित असण्याचे किती तरी फायदे
सुशिक्षितपणामुळे
बुद्धीने भक्षित होण्याचेच जास्त सौदे
अशा लिहिण्याने तर कुठे
होणार आहे निर्णय पक्का?
उगीचच शब्दांचा
भडीमार आणि मनाची द्विधा १०० टक्का
पण एक खरे कि लिहून मनाला
मिळतो थोडा आराम
निर्णय होवो न होवो
नव्याला सुरुवात आणि जुन्याला राम राम
----आदिवीज,
०९-मार्च-२०१३
Wednesday, July 25, 2012
जन्माच्या गाठी
जन्माच्या गाठी
कुठे तरी ओलावा मिळतो म्हणेपर्यंत
नकाराचा दुष्काळ तुझ्या मनावर कोसळतो
देव हि तुझा (?) तुझी किती परीक्षा घेतो
कशाला तुला एवढी शिक्षा देतो?
जन्माच्या गाठी म्हणे वर ठरवल्या जातात
अशा गाठी बांधताना देव काय झोपतात?
पण मनाच्या कुचम्बनेने तुझा श्वास गुदमरतो
मग आपल्याला “तो” मिळवण्याचा हव्यास स्मरतो
मला माहित आहे तुझा देवावरील विश्वास
कधी कधी तर वाटते देव हाच तुझा श्वास
हा देव आहे याचा हा भास
कि त्याच्या स्मरणाने स्वतःच्या इच्छा मारण्याचा हव्यास?
नशिबावर विसंबून राहून स्वतःच्या मनाला समजावतेस
कशाला देवाच्या वाशिल्याला आजमातेस?
तो ह्या जगात तुझ्यासाठी नाही हे मनाला समाजाव
मला नाही वाटत त्याच्या जीवावर तुझ्या मनातील इच्छांचा मिळेल तुला गाव.
--आदिवीज (६-जुलै-२०१२)
विचार
विचार खूप येतात पण निर्णय होत नाही
मनाच्या निर्णयाला समाजात पर्याय नाही
विचारांचा गुंता सुटता सुटत नाही
एका मनाला जे पटते ते दुसऱ्याकडे वटत नाही
कोड्यांच्या कोड्यात कोडे होऊन बसलोय.
विचारांच्या तबेल्यात बांधलेले घोडे होऊन फसलोय
मनाच्या आड्यातले पोहऱ्यात येत नाही
कोणता तरी एक निर्णय गहिरा होत नाही
निर्णयाच्या खडाजंगीत त्रेधा तीरपीट उडते
भीती आहे कि चुकून आपल्या हातून काही तरी अकल्पित घडते?
मनाच्या वावरातले वारे सोसाट्याने वाहत आहेत.
विचारांच्या मातीवर निर्णयाच्या गारा पोहत आहेत
माझ्या मनाचा वारू मी कसा सावरू
मी लागलो आहे मलाच बावरु
असे कधी या आधी नाही झाले
माझ्याच परसात माझ्या विरुद्ध वारे नाही वाहिले
ती सांगते जास्तीचा विचार करू नका
नशिबावर थोडा विश्वास राखा
थांबवतो या मनाला तिच्या सांगण्याला मान देऊन
पाहू नशिबाचे फासे आपल्याला सोडतात कुठे नेऊन
--आदिवीज (६-जुलै-२०१२)
तू...
तू...
कमळाच्या पानावरील दवबिंदू
तू...
यश’ची प्रेमळ पवित्र सिंधू
तू...
जीवनाला सहज पेलत देवाच्या आज्ञा झेलत वाहणारा झरा.
तू...
मनाच्या इच्छांना काचेच्या कवचात ठेवणारा अमूल्य हिरा.
तू...
मातीच्या मायेला प्रेमाच्या पाण्याने सिंचन करणारी माय
तू...
रातीच्या वणव्याला थोपून धरणारी गोगलगाय
तू...
स्वतःला स्वतःच पांघरून जीवनात तरलेली पवित्रता
तू...
१०-१२ वर्षांच्या मौनाला वाट करण्यास कासावीस स्त्रीता
तू...
किती लिहू तितकी वाढणारी लेखणीतील शाई
तू ...
जिने फक्त मातृत्वच जीवन मानले आणि जगले ती यश’ची धन्य आई
--आदिवीज (६-जुलै-२०१२)
Subscribe to:
Posts (Atom)